━═☆Blog Search

วันอังคารที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2553

❤ ลูกโป่งสีชมพู

ก่อนงานวันเด็กตอน ม.4 เรากับเพื่อนๆลงมาที่สนามบาสของโรงเรียน

วันนั้นเป็นวันที่ทุกระดับชั้นจะต้องจัดซุ้มงานวันเด็กกัน

ซุ้มของเรามีการตกแต่งด้วยลูกโป่ง วันนั้นเราก็เป่าลูกโป่งลูกเล็กๆมาประดับซุ้มกัน

:') ลูกโป่งลูกนึง สีชมพู

เธอหยิบมันขึ้นมาแล้วก็เอามาเป่า เธอบอกว่าเธอเป่าไม่เป็น

อิอิ.. เราให้เธอลองเป่าดูมันก็ไม่ยอมโป่ง

เราเลยบอกให้เธอจับปากลูกโป่งให้ใหญ่ๆนะ

แล้วเราก็ดึงปลายลูกโป่งให้ยืดแล้วให้เธอเป่า

มันก็พองแล้วก็แบนไป

เราก็เลยให้เธอลองเป่าอีกที

เธอก็เป่าไปประมาณ 3 ฟูด

เรามัดให้แล้วเธอก็บอกว่า 'เป็นลูกแรกที่เป่าได้เลย'

.. ^^ เราแอบเก็บมันไว้ด้วยล่ะ

หมวยก็เป่าลูกโป่งขึ้นมีเหมือนกันเป็นสีแดง

เป็นตัวแทนของมะลิ ส่วนลูกโป่งสีชมพูในมือเรา

เป็นตัวแทนของเธอ ..

ลูกโป่งที่ไม่ได้มีชีวิต มันพองขึ้นได้ด้วยชีวิตของเธอ

ลมหายใจของเธออยู่ในตัวของมัน : )

วันเด็กก็มาถึง เธอตีกลองอยู่กับเพื่อนๆ

มีน้องคนนึงเอาดอกกุหลาบไปให้เธอด้านหลังเวที

เราเองก็กระโดดๆ ร้องเพลงตามเธอด้วย

ลูกโป่งอยู่ในมือของเราตลอดทั้งวัน

หลังจากที่เธอตีกลองเสร็จ เราก็ไปซื้อน้ำเปล่ามา 4 ขวด

ยื่นให้เพื่อนเธอ แล้วฝากบอกเพื่อนเธอว่าแบ่งเธอด้วย

.. ตอนเย็นๆ เรากับเพื่อนก็ไปที่ห้องเรียน

เรายังอยู่ อาคาร 18 กันอยู่เลยล่ะตอนนั้น

เราแอบเปิดกระเป๋าเธอ แล้วเอากุหลาบที่ซื้อวันงาน

เราใส่ไว้คู่กับกุหลาบของคนอื่นๆที่อยู่ในกระเป๋าเธอ

..

วันต่อมาเป็นวันหยุด เรากับเพื่อนๆไปดูหนังกัน

เรากับหมวยใจตรงกันเลย เอาลูกโป่งไปด้วยทั้งคู่

(เป็นบ้าอะไรต้องถือลูกโป่งไปมา)

ลูกโป่งของเรามันแฟบลงแล้ว

ส่วนลูกโป่งของหมวยก็เล็กลงเหมือนกัน

เราไปแวะกินข้าวขาหมู่ที่ร้านอาหารข้างเมเจอร์ปิ่นเกล้าร้านนึง

แล้วหลังจากนั้นเราก็ไปดูหนังกัน

หลังจากออกมาจากโรงหนังเราก็พบว่า ลูกโป่งของเราหายไป

ทั้งสีแดงและสีชมพู

เราเดินตามห้าง ผ่านที่เดินที่เคยเดินผ่าน มองดูตามทาง

ข้ามไปข้ามมาที่เซนทรัลปิ่นเกล้าก็ไม่เจอ

หมวยกับเราไปถามหาลูกโป่งว่าพี่เขาเจอมันในโรงหนังไหม

พี่ที่เขายืนคุมตั๋วก็ทำท่าแปลกใจว่าน้องหาทำไมลูกโป่ง

จะพูดก็ได้ว่ามันก็แค่ลูกโป่ง

แต่ค่าของมันสำหรับเรามันไม่ใช่แค่ลูกโป่ง

แต่มันคือความทรงจำที่มีค่ามากสำหรับคนคนนึง

มันอาจมีลูกโป่งอีกหลายพันลูกที่สีเหมือนกัน

แต่มีแค่ลูกโป่งลูกนั้นลูกเดียว ที่มีความทรงจำเล็กๆระหว่างเรากับเธอ

เรากับหมวยได้เข้าไปหาในโรงหนัง แต่ก็ไม่เจอ

เราเลยออกมาตามหาในห้างอีกรอบ

เรานึกเอะใจถึงร้านข้าวขาหมูเราก็เลยไปหากัน

เจ้าของร้านก็บอกว่าไม่เห็น

แล้วเขาก็ช่วยถามคนล้างจานหลังบ้านเขาก็บอกว่าไม่เห็น

แต่เด็กผู้ชายคนนึงเดินมาบอกว่าเขาเจอตอนเก็บจาน

วินาทีนั้นดีใจมากๆเลย

เด็นคนนั้นพาไปหาดูที่หลังบ้าน

เราเจอมันอยู่ในกองเศษอาหาร

สภาพมันเลอะแล้วมันก็แตกเป็นรูแล้วด้วย

เราเอาขึ้นมาล้างน้ำให้สะอาดแล้วก็เก็บเอาไว้

เราดีใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เลย

หลังจากนั้นเราก็ไปที่โรงหนังเพราะหมวยมั่นใจว่ามันอยู่ในนั้น

เราไปตอนที่หนังอีกรอบฉายใกล้จบพอดี

พนักงานก็เลยให้เรารอสักแปบเดียว

พวกเขาดูท่าทางจะมองว่าสิ่งที่เราทำมันเป็นเรื่องไร้สาระ

แต่เราก็ไม่ว่าอะไร เพราะเรื่องแบบนี้ถ้าไม่เป็นเราก็ไม่มีวันเข้าใจ

ในที่สุดเราก็เข้าไปในโรงหนังอีกครั้ง

แล้วเราก็ไปหาตรงเก้าอี้ที่เดิม

หมวยลองเลื่อนเก้าอี้ดูก็ได้ยินเสียงเรียกของลูกโป่ง

(เสียงเอี๊ยดๆ เวลาอะไรมันเสียดสีกับลูกโป่งนั่นแหละ)

แล้วสุดท้ายเราก็เจอทั้งลูกโป่งสีแดง และลูกโป่งสีชมพู

มองเวลาดูอีกทีเราหามันมาตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าเชียวล่ะ

ลูกโป่งของหมวยก็เหลืออันเล็กนิดเดียว

ส่วนของฉันก็แตกไปแล้ว แต่ฉันก็ยังเก็บไว้จนถึงทุกวันนี้

'ก็ไม่เป็นไรนะแม้ว่ามันไม่มีลมหายใจเธออยู่

'แต่ยังไงลูกโป่งนี้ก็ "เคยมีลมหายใจของเธออยู่" นี่นะ ^^'

เราน่ะ รักลูกโป่งสีชมพูนี้มากๆเลยเธอรู้มั้ยจ้า ^_^


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น